Damien. Een afscheid dat indruk achterliet.
Het afscheid van Damien maakte diepe indruk. Een persoonlijk verhaal over uitvaartfotografie, liefde, verlies en het bewaren van herinneringen.
Ik ben niet zo’n schrijver als het gaat om afscheid en uitvaarten.
Alles vind ik indrukwekkend, liefdevol, mooi en integer.
Bloggen over een uitvaart doe ik het liefst wanneer er ook een maatschappelijke boodschap achter zit. Bijvoorbeeld over de waarde van een fotograaf bij een uitvaart. Over de prachtige beelden die wij kunnen achterlaten om mee te kunnen rouwen. Want als fotograaf leggen we niet alleen de dood vast, maar ook de connectie, de liefde en wat iemand heeft betekend.
En heel soms komt er een uitvaart voorbij die indruk achterlaat.
Door het verhaal erachter. Door de link die ik leg met mijn eigen leven. Door het gevoel dat je erover wilt praten. Dat je wilt dat mensen niet vergeten.
Damien had zo’n uitvaart.
Kleurrijk, groen, vol kinderspel en leven. Verdriet vanwege de gebeurtenissen en zijn leeftijd.
Het gebeurt niet vaak dat ik tijdens een uitvaart even naar adem moet happen. Niet omdat het alleen werk is, maar omdat ik een focus heb. De focus om alles zo mooi mogelijk vast te leggen.
Maar deze keer gebeurde het toch.
Damien was een van de kinderen die op 11 juni 2026 om het leven kwamen. Onderweg naar kamp werden hij en twee andere klasgenoten aangereden door een auto. Ook de directrice overleed die dag.
Plezier had de boventoon moeten voeren. Wilde verhalen bij thuiskomst. Slapeloze nachten omdat ze het zo gezellig hadden gehad. En het inhalen van de tijd die ze thuis hadden gemist.
Dat is wat je als ouder verwacht. Waar je als moeder in mee kunt voelen.
Zo was het immers ook toen mijn dochter wegging.
Tijdens het afscheid van Damien werd een filmpje getoond. Een vrolijke jongen die op zijn fiets wegreed en naar de camera zwaaide.
‘Doeeiiiiiii!’
Het was definitief...
Het maakte indruk. De liefde voor Damien. De prachtige woorden van zijn moeder. De stilte op het schoolplein toen de rouwauto voorbijreed.
En de mama die aan het einde van het afscheid plaatsnam op het bankje. Voor een zee van knuffels, bij het schoolplein.
Stilte...
Opmerkingen